1020 Hfd – 't Scheldt

1020 Hfd

In rechte is Brussel-Hoofdstad tweetalig en de rest van het arrondissement Nederlands; in feite is de kern sterk Frans en wonen er ook veel Franstaligen in de rand. Dat is de realiteit. Het is dus logisch dat de Franstaligen de wet willen aanpassen aan de feiten. De Nederlandstaligen kunnen beter proberen de feiten aan te passen aan de wet.

De Franstalige burgemeester van Linkebeek moet zijn Franstalige buurman van Ukkel in het Nederlands aanschrijven. Ik weet niet of dat gebeurt, maar zo is de wet nu. Wij moeten dus de taalwetten doen toepassen, niet vragen ze te veranderen.
Je hoeft geen groot strateeg te zijn om te weten dat je geen aanpassing van een wet moet eisen die in het eigen voordeel is. Toch is het dat wat de hele Vlaamse beweging deed. Vooral de Vlaamse politici dan, want Maingain en co kwamen letterlijk en figuurlijk in hun achtertuin stemmen ronselen. Dat is misschien vervelend, eens in de vier jaar, maar heel wat minder erg dan in Brussel voortdurend niet in het Nederlands terecht te kunnen. Het idiootste beeld uit de geschiedenis van de Vlaamse strijd zal dat van die volksvertegenwoordiger zijn, die rond Brussel ging fietsen met de slogan ‘splits B-H-V nu, en die nu alles wil toegeven om zich niet belachelijk te maken, dat wil zeggen om B-H-V coûte-que-coûte gesplitst te krijgen.
FDF voorzitter Maingain lacht in zijn vuistje.
Als inwoner uit Dilbeek ben ik binnenkort mijn prachtige Justitiepaleis kwijt om iets in Asse of Halle in de plaats te krijgen, om dan te horen dat ze daar ook Franse zittingen zullen houden.

Er is maar één oplossing, Alexander de Croo, alstublieft, trek de stekker er opnieuw uit. U kunt dat! Van de anderen verwacht ik dat niet meer.
Caroline aast op een toffe ministerpost, Wouter van de CD&V danst naar de pijpen van zijn vakbond, en die groene Wouter, die is het zó moe dat hij overal mee akkoord zou gaan, zelfs als hij niet mee in de regering zou mogen.

Het zal een centenkwestie worden. Onze Franstalige landgenoten hebben al enkele malen een half miljardje binnengehaald, ééntje voor Wallonië, ééntje voor Brussel, ééntje voor Wallonië-Brussel, en zeker nog een paar voor de sécurité sociale. Maar nu moet Di Rupo negen miljard gaan zoeken, belastingen of bezuinigingen of beide. Dat is feitelijk onbegonnen werk. Maar je weet maar nooit dat hij nu echt moeite wil doen om één en ander toch een beetje recht te trekken.
Daarom zit Alexander de Croo zit op rozen. Laat Di Rupo eerst zoveel mogelijk besparen in zijn achtertuin. En als er iet-of-wat binnen is, dan zeggen we dat het niet genoeg is. En blazen we die onzalige staatshervorming toch nog op. Dat is dan voor de derde of de vierde keer, wat B-H-V betreft.
Wat maakt het uit?
Dat beetje besparing is dan toch meegenomen.
Ik denk dat Yves Leterme het ook zo gezien heeft. Want nu de nieuwe regering er aan komt, lopen hij en zijn vriendin Inge Vervotte hard weg. Zij konden nochtans allebei minister worden in de nieuwe regering, Leterme zelfs op Financiën, wat hij vroeger zo graag gewild had.
Nu zal Didier Reynders het vuile werk moeten gaan doen. Nieuwe belastingen. O gruwel voor iemand die twaalf jaar lang niets van de fiscus wilde weten.
Wat zei Maingain ook weer? ‘Een akkoord van bedriegers‘. Laat het maar waar zijn.
Politiek is een harde business.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *