ePrivacy and GPDR Cookie Consent by Cookie Consent 1019 Ephi – 't Scheldt

1019 Ephi

Schelden op de premier der Nederlanden was toen bon ton, zeker vanuit de firma Links en Verlicht.

Dus waarom zou de Belgische minister van buitenlandse zaken Karel de Gucht (liberaal) zich inhouden? Geïnspireerd door Dany typeerde hij in een Vlaamse krant in de loop van 2005 de toenmalige Nederlandse premier als volgt: ‘een mix van Harry Potter en brave stijfburgerlijkheid’. De Belgische ambassadeur in Den Haag werd weliswaar op het matje geroepen, maar verder niemand in Nederland die zich zorgen maakten over de aantasting van de premierfunctie of zich afvroeg of het gezag van Balkenende werd ondermijnd.
Waarom zou het? In eigen land mocht je al jaren de Zeeuw Balkenende beschimpen, vervloeken, belachelijk maken zonder dat een krantencommentator zich over het gedevalueerde aanzien van zijn bekommerde. Had Balkenendes voorganger Wim Kok hem niet eerder voor ‘schoothondje van Bush’ uitgemaakt zonder dat maar één pen in beweging kwam?
Op tv werd JP op de meest abominabele manier door de drek gehaald. Of de urine. Gedenkwaardig was de uitzending van Jiskefet waarin een paar progressieve grapjassen hun plassertjes op een portret van de premier richtten. Moet kunnen toch?

Op straat ging het er niet beter aan toe. Als er ergens tegen het kabinet werd gedemonstreerd, werd regelmatig een beeltenis van Balkenende vertrapt of verbrijzeld. In Rotterdam werd hij wel eens in papier-maché uitvoering aan een ambulante galg opgehangen. Nog mooier werd het in oktober 2004 op het Museumplein.
Te midden van 200 000 demonstranten met het hart op de goede plaats, werd een goed gelijkend afgehakt hoofd van Balkenende, bloedend op een spies gedragen. Niemand die protesteerde. Een paar dagen later zaten de koppensnellers in een tv-studio van de Vara te glunderen.
Zelfs de hooligan die nu met zijn ‘doe eens normaal, man’ in zijn eentje het torentje schijnt te hebben afgebroken, liet zich niet onbekommerd.

In 2008 noemde Geert Wilders de premier ‘een beroepslafaard die zijn land en cultuur omwille van de goede vrede nog aan de duivel verkoopt’. Als enige (hulde!) protesteerde Femke Halsema van GroenLinks daartegen.
U zult dan wel begrijpen waarom ik zaterdag nogal relativerend schreef over de beruchte uithaal van Wilders. Ik heb bovendien diezelfde middag in hartje Rotterdam de magische woordencombinatie uitgeprobeerd. Voor de ingang van de bibliotheek stond een jonge man op een soort zeepkist in het Engels te schreeuwen. Het kwam spontaan bij me op. Lachend schreeuwde ik terug de fameuze woorden. Een stel van een jaar of veertig dat voor mij liep, stikte van het lachen, draaide zich om en keek me dankbaar aan.
Toen vervolgden Henk en Ingrid schuddebuikend hun weg.
***
Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname van deze column.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *