1012 Bros – 't Scheldt

1012 Bros

En kan dan ook eens iemand aan mevrouw Walda van Onckelen duidelijk maken (desnoods: ‘diets’ maken) dat er tussen ‘gevoelvol’ en ‘pathetisch’ nog een wereld van dramaturgische mogelijkheden ligt? Dat zij zich vestimentair als een wagneriaanse Walküre wil uitdossen, laten we verder dan begripvol voor haar eigen rekening.

Waar vooraf – ook in deze kolommen! – ‘gevreesd’ werd voor het onderhoudend karakter van de gelegenheidsspeech door Pro Flandria-voorzitter Gui Celen, bleek dat nog aardig mee te vallen. Toch was zijn analyse van de actuele toestand niet meteen wat we ‘een strijdrede’ zouden willen noemen, dan wel een interessante visie die we liever hadden gelezen (en eventueel passagegewijs herlezen). Hij begroette – onder andere en met veel bijval, niet in het minst van henzelf! – een groep van een dozijn Zuid-Afrikaanse studenten die (min of meer toevallig) een uurtje aanwezig waren en mee feestten, daar ze die dag Antwerpen bezochten.
Zo maakt men aan de andere kant van de wereld vrienden-voor-het-leven voor Vlaanderen!

De samenzang van de drie (!) nationale liederen verliep eerder chaotisch, ondanks de toonvastheid van presentator en voorzanger Renaat van Beeck. Ook hier: schrappen geblazen! Dat van het ‘Wilhelmusook de eerste strofe werd gezongen, zette heel wat aanwezigen op een verkeerd been die nogal traditiegetrouw gelijk met de achtste waren vertrokken…
En waarom van ‘De Vlaamse Leeuw per se die tweede strofe moet gezongen worden – tenzij om zich te verheugen over de tronen die (hopelijk) niet zullen blijven staan – is ons al langer dan vandaag een raadsel.
Draai dan volgend jaar ook liefst de volgorde om: gebruik als het moet die van het ANZ op het Zangfeest, als het mag en kan met het ‘Wilhelmusals laatste lied!

Nadien volgde de gebruikelijke cantus van en door een gemengde NSV/KVHV-corona. Daar is niets mis mee, behalve ook hier weer het behoorlijk uitgesponnen karakter ervan en de hebbelijkheid om de muzikale inspiratie behoorlijk uitvoerig ten oosten van de landsgrens te gaan zoeken. Mochten er evenveel Engelstalige liederen ten gehore zijn gebracht, zou daar – niet ten onrechte trouwens – zeker op gereageerd zijn geweest. We zwijgen dan zedig over Franstalige gezangen…
En de (verondersteld alwetende) Joost mag ons bij gelegenheid ook eens duidelijk maken wat de diepere zin en betekenis was van de uitvoering van het ‘Lied van het Vlaamsch Legioen!
Ga het nadien maar weer eens uitleggen aan de voorzichtige braverik die je voor het eerst in zijn leven kon meetronen naar dit mooiste van alle Antwerpse pleinen en pleintjes…

Voor een niet geplande en ongeregisseerde vermakelijkheid zorgde een koppel jeugdige onnozelaars die het nodig vonden vanuit een raam dat uitgaf op voornoemd plein en door middel van een luidspreker (bij gebrek aan eigen vocale kwaliteit en kwantiteit?) de zogeheten Europese hymne te laten schallen! Daarmee werd een nieuw begrip geboren: muzikaal fascisme. En nee: hun appartement werd niet bestormd. Een koppel Antwerpse flikken ging ‘loereloere’ doen en iedereen dronk nog een pint.
Voorwaar: het was een schone Vlaamse feestdag…
***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *