ePrivacy and GPDR Cookie Consent by Cookie Consent 1010 Ephi – 't Scheldt

1010 Ephi

 

REACTIONAIREen meerderheid van de Nederlandse bevolking heeft geen problemen met bezuinigingen op kunstsubsidies. En ik vermoed dat er ook een meerderheid geïrriteerd begint te raken door de kunstenaarsprotesten.
Pas gisterochtend merkte ik dat dit ook bij mij het geval is. Het gebeurde bij de opening van het ochtendjournaal, toen ik wat opgeschoten oudere jongeren door mijn tv-scherm heen hoorde krijsen. Alsof ze in de ministeriële abattoirs (onverdoofd) ritueel werden geslacht. Ze hadden wat kilometers ‘s nachts gelopen om onze beschaving op het nippertje te redden.
Mijn eerste reactie was: moeten ze ‘s nachts niet slapen om op maandagochtend fris te gaan beeldhouwen, schilderen, schrijven, acteren of componeren? Al jaren ga ik in de nacht van zondag op maandag niet door de straten lopen maar vroeg naar bed. En toch beschouw ik mezelf als een kunstenaar.
Niet dat ik een pindakaasvloer kan aanleggen of een stel honden in een toneelstuk kan regisseren. Maar op maandagochtend sta ik om vijf of zes uur op, wetend dat ik die dag weer woordjes en zinnen moet assembleren, totdat ze een soort schilderij vormen dat op krantenpapier wordt verkocht.
Ja, ich bin ein kunstenaar, maar helaas niet helemaal solidair en zeker niet gesubsidieerd. Misschien komt het door de naam van het protest: Mars der Beschaving. Wat is er beschaafd aan zelfgeproclameerde kunstenaars die hun handje ophouden? Bedelen is heus geen kunst. Die ronkende, arrogante, pretentieuze, irritante, zelfgenoegzame benaming staat me tegen. Had men de nachtelijke wandeltocht ‘samen voor ons eigen’ of ‘eigen belang eerst’ genoemd, dan had je me niet gehoord. De schoorsteen moet hoe dan ook roken.
Sinds mijn veertiende schrijf ik volkomen subsidievrij. En sinds mijn veertiende heb ik mijn geld zelf verdiend. Soms ging een krant op de fles en moest ik koortsachtig een nieuwe inkomstenbron aanboren. Een enkele keer moest ik een paar maanden zonder inkomsten leven. Nooit uitkering aangevraagd, altijd vechtend ten onder. Die strijd om jezelf te vervolmaken, dat is pas beschaving.
Al mijn kunstenaarsvrienden in Toscane creperen bijna van de honger (maar niet van de dorst) en kunnen nooit op tijd de huur van hun ateliers of de kosten van de gieterij betalen. Ze moeten sjouwen, het gras bij dure villa’s maaien, muren van anderen verven zodat ze weer een blok marmer en een glas prosecco kunnen kopen.
Al die netwerken van volgevreten subsidiepausen die je vaderlijk een aalmoes toestoppen zijn me vreemd. Nooit in een door de staat en fonds van dode letteren verwarmd schrijvershuisje gezeten. Nooit een werkbeurs aangevraagd. Nooit een door het ministerie van bodemloze put gefinancierd gedicht geschreven.
Mijn motto heb ik van mijn geliefde grootvader Rodrigo geërfd. Als hij een onbegrijpelijk toneelstuk op tv zag, of musici die met een rietje op lege conservenblikjes sloegen, schreeuwde hij tegen het tv-toestel: ‘Ga toch een schop of een houweel pakken en geld verdienen’.
Ja, tegen slenterwandelingen vóór De Beschaving, claim ik het recht op Zwoegende Barbarij. Zonder zweet en tranen geen kunst en ook geen beschaving. Bah, wat een reactionair stukje!
*
FANATISME
De rechter heeft bepaald dat het katholieke Don Bosco College te Volendam het recht heeft een moslimse leerling te verbieden om met een hoofddoek op school te verschijnen. De rechter heeft gesproken en je zou denken dat de discussie hiermee is afgesloten. Niets is minder waar.
Het betreft hier geen inperking van vrijheid van meningsuiting of discriminatie op basis van geloof’ staat in het oordeel.
Van verschillende kanten wordt het oordeel van de rechter echter betwist en het meisje zelf gaat nu in hoger beroep. Persoonlijk vind ik dat de eerste motivering die van Don Bosco aanvoerde om het hoofddeksel te weigeren, ruim voldoende was: het reglement van de school verbiedt leerlingen om met petjes, mutsen en dus ook hoofddoekjes in de klas te verschijnen.
Gisteren erkende het Trouw-commentaar dat de school in haar recht staat maar betwijfelt of het meisje en haar medeleerlingen iets hiermee opschieten. Vervolgens worden in het commentaar drie vragen opgeworpen. Het Don Bosco staat open voor niet-katholieken maar wat houdt dat in als zij hun religieuze bagage verder thuis moeten laten? Welke boodschap zendt de school uit naar andere leerlingen? Wat is het pedagogische doel achter het afzonderen van het meisje louter en alleen vanwege haar hoofddoek?
Ik geef hier de drie antwoorden.1. De religieuze bagage van een gelovige zit hoofdzakelijk in zijn/haar hart en hoofd in de vorm van kennis, overtuiging en devotie. Niet in een stuk textiel om je haar aan het zicht van mannen te ontrekken. Wie een kledingstuk als religieuze bagage beschouwt moet zich de vraag stellen of hij of zij zijn/haar geloof wel serieus neemt. Vandaag de hoofddoek, morgen de djellaba of de sandalen.
Iedereen weet bovendien dat de grondslag van de moslimse hoofddoekdracht primair niet van religieuze maar seksuele aard is: vrouwelijk haar als lustobject voor de man. Alleen al op grond van dit ongelijkheidprincipe tussen mannen en vrouwen moet het besluit van Don Bosco geprezen worden.2. De boodschap die de school naar andere leerlingen uitzendt is helder en in opvoedkundige zin van wezenlijk belang: reglementen gelden voor iedereen. Er wordt niemand voorgetrokken en geen uitzonderingspositie gecreëerd.
Ook in de samenleving buiten de school gelden voorschriften, regels en wetten. Wen er alvast maar aan.3. Er is geen sprake van afzondering van het meisje vanwege haar hoofddoek. Don Bosco heeft geen enkele moeite met de geloofsovertuiging, etnische afkomst of eventueel politieke of seksuele geaardheid van haar leerling.
Het oordeel van de rechter is bovendien glashelder: hier geen discriminatie van de kant van de school. Het is de leerling zelf die door haar verbetenheid, dreigingen met procedures en non-respect van geldende regels rond haar hoofddeksel zichzelf met verbetenheid afzondert en uitsluit.Dat de islam voor vele Nederlanders en Europeanen steeds onsympathieker wordt, komt door acties als die van deze leerling. Alsmaar uitzonderingsposities opeisen, chanteren, dreigen met procedures om de structuren van de opensamenleving grondig te veranderen.
Wat is de maatschappelijke relevantie van deze fanatieke ongehoorzaamheid?
***Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname van deze column.
***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *