1009 KA – 't Scheldt

1009 KA

Vrienden van Europa noemen ze zich, Jean-Luc Dehaene, Guy Verhofstadt en Frank Vandenbroucke, samen in een tribune in De Standaard (21/6/2011). Feitelijk gebruiken ze het Engelse ‘Friends of Europe en dat klinkt zo mogelijk nog pretentieuzer. Ze doen het uitschijnen alsof ik een vijand van Europa zou zijn, als ik niet tot mijn 67ste zou willen werken. Dat is nog tien jaar.
Wat willen deze oude staatslieden van mij? Zij willen méér inspanningen van iedereen voor Europa. Willen zij Griekenland redden? De euro? Dexia? Ik verdenk hen niet van slechte bedoelingen maar mij dunkt dat ze toch vooral de euro’s van sommigen willen veiligstellen. En om dat te kunnen, moet de economie onwaarschijnlijk sterk groeien. Ondermeer daarom zijn ze dan weer voorstander van nog meer immigratie. Meer mensen kunnen meer voor Europa doen. Neen bedankt heren, de boot is vol.
Hoe meer ik die politiekers en financiële specialisten bezig hoor, hoe meer sympathie ik krijg voor Guy Mathot, begrotingsminister in 1980-1981. Die zei toen al:’De schuld is er vanzelf gekomen en zal vanzelf verdwijnen!’. Iedereen zei ‘die is zot’ meer intussen dobbert de wereldeconomie meer dan ooit als een bootje in een zee van schulden.
De dollarzone en de eurozone hebben elk 14 000 000 000 000 dollar externe schuld (CIA Word Fact Book). Dat is zovéél als wat al hun inwoners jaarlijks presteren. Zóveel valt nooit of nooit meer met belastingen of besparingen terug te verdienen. Onze Bijzondere Belastinginspectie zou 50 000 jaar moeten werken om al dat geld te vinden.
De Griekse en de Belgische staatsschuld zijn elk ongeveer één procent van dat geheel. Alleen achter dat geld zouden we dus duizend jaar moeten zoeken. Je zou voor minder de Hellenen en de Vlamen aanraden hun staat maar vanzelf te laten verdwijnen. Het vanzelf verdwijnen zou alvast duizend jaar strijd uitsparen, en heel veel andere inspanningen.
Radicaal uit de staat te stappen’, noemde één van de Vrienden van Europa het ooit in een van zijn Burgermanifesten. Drie geldverspillende regeringen later is diezelfde meneer Verhofstadt voorstander geworden van een superstaat, die, om het monster van de financiële markten te sussen, altijd méér inspanningen zal willen. Voor Europa. Uit de weg dus voor het nieuwe fiscale monster! Laat Didier Reynders, onze gevierde taksman van het jaar, het monster bestrijden. Of wil hij het ook liever berijden?
Nu weer even ernstig. Ik ben overigens van mening dat het vanzelf verdwijnen van een staat in de Eurozone helemaal geen probleem hoeft te zijn voor de euro zelf. Het eurootje dat ik op vakantie bij de Griekse bakker betaal voor een vers brood heeft daar weinig of niets mee te maken.
Het faillissement van Lehman Brothers in 2008, met een schuld van dezelfde omvang, was ook geen probleem voor de dollar, alleen voor de dollars van sommigen. Bankiers en beleggingsspecialisten durven wel eens die redeneerfout te maken: als hún geld in het gedrang komt, is hét geld in gevaar, en dan ook Europa.
Vrienden van Europa, laat me lachen, Eurovrienden zou een betere naam zijn voor jullie club, of nog beter: Vrienden van de Financiële Markten.
***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *