ePrivacy and GPDR Cookie Consent by Cookie Consent 1008 Ephi – 't Scheldt

1008 Ephi

 

FORT EUROPA
Binnen enkele maanden is de euforie weggeëbd en, als het om de Arabische lente gaat, klinken nu vooral de zorgen.
Wat aanvankelijk werd gezien als een legitieme behoefte aan meer democratie bij onderdrukte volkeren, is nu in een ander perspectief komen te staan. Instabiliteit, economische achteruitgang, opkomst van extremisme en burgeroorlogen hebben het oorspronkelijke beeld bijgesteld. Jemen is nu het nieuwe munitiedepot dat op ontploffen staat. Gisteren in Trouw stelde Rob de Wijk vast dat vooral uitzichtloosheid van de jeugd (43 procent van de bevolking onder de 14 jaar), werkloosheid en armoede het recept zijn voor een ramp. Maar de oorsprong van die ramp moet in bijna al zijn facetten aan de demografie van het land worden gelieerd. In 1950 telde Jemen ruim 4 miljoen inwoners. Nu zijn er meer dan 24 miljoen. Volgens een recente studie van de Verenigde Naties die nieuwe prognoses publiceerden, zou bij ongewijzigde groei de bevolking van Jemen de 100 miljoen naderen aan het einde van deze eeuw. Volgens filosoof Herman Philipse, vorige week in NRC Handelsblad, zal dit nooit gebeuren omdat het land amper voedsel produceert en nu al door een groot watertekort wordt geteisterd: ‘Hongersnood en burgeroorlogen om voedsel zijn dus onvermijdelijk, tenzij de bevolking grotendeels naar elders emigreert’.
De emigratiekaart kan alleen worden gespeeld als er genoeg ontvangende landen bereid zijn om een ware volksverhuizing te ondergaan. Het lijkt uitgesloten dat Europa zijn poorten wijd open zal zetten voor miljoenen migranten uit het arme Afrikaanse continent. Want het gaat niet alleen om landen als Jemen maar ook om heel Afrika. Volgens de VN zal de Afrikaanse bevolking van de huidige 1 miljard in minder dan 90 jaar naar 3,6 miljard uitgroeien.
De Middellandse Zee met zijn ontelbare drenkelingen wordt nu al beschouwd als het grootste massagraf ter wereld. Bij ongewijzigde bevolkingsgroei zal het dus gaan in de eerste plaats om menselijke tragedies, leed en overlevingsdrang die in de wereldgeschiedenis hun weerga niet kennen. Het is meer dan begrijpelijk dat mensen die in het veld werken en met deze ellende worden geconfronteerd ons proberen te alarmeren. Het is precies wat pater Jan Heuft, werkzaam in Algerije, eerder deze week in Trouw heeft gedaan: ‘Fort Europa is dichtgetimmerd, uit angst voor de islam of omdat we de welvaart niet willen delen. Het ontwikkelingswerk is mislukt, we laten Afrika aan zijn lot over. Europa sluit de grenzen en ogen voor mensen die grote risico’s nemen in de hoop op meer vrijheid, veiligheid, een iets beter leven’.
Ik heb begrip voor de inzet en wanhoop van de pater. Maar de term Fort Europa is niets meer dan een ideologisch instrument in handen van mensen die weigeren in te zien dat ongebreidelde immigratie niets oplost, maar slechts grotere problemen veroorzaakt: het wegvallen van de cohesie in Europese steden, ernstige etnische spanningen en wellicht hier ook burgeroorlogen. Een suïcidaal alternatief.
Misschien is het tijd voor de wereld en zijn representatieve organisaties om de huidige demografische ramp tot absolute prioriteit te verklaren.
***
SOLIDARITEIT
Over de onfortuinlijke Grieken die gisteren wanhopig in Athene demonstreerden, zijn al heel wat pek en veren gekieperd. Ze worden neergezet als luie potverteerders, terraszitters en graafambtenaren die zelfs na hun dood hun pensioengeld blijven incasseren (het zou hier om duizend gevallen gaan).
Niet alleen Wilders is bezig de boze vox populi te voeden. Kort geleden nog ging ook bondskanselier Angela Merkel op de populistische toer en beweerde dat Grieken te veel vakantiedagen opnemen (wat niet blijkt te kloppen want Grieken werken meer dan Duitsers met gemiddeld 1777 werkuren per jaar tegen 1309).
Het resultaat is dat rond Griekenland een sterk anti-Europees sentiment aan het ontstaan is. Natuurlijk in de eerste plaats in heel veel landen van de EU waar burgers er niets meer voor voelen om hulpgeld in de ‘Griekse bodemloze put’ te storten. Maar ook in Griekenland zelf (daar is ook een vijandig anti-Duits sentiment aan het ontstaan), waar de bevolking Europa en zijn dictaten verantwoordelijk stelt voor de spectaculaire achteruitgang in het lokale welzijn.
De eerstverantwoordelijken zijn vanzelfsprekend de achtereenvolgende Griekse regeringen die zich in de schulden hebben gewerkt en met cijfers nogal creatief omgingen. Maar waarom mogen we als Europese broeders geen empathie koesteren met het Griekse volk, dat binnen een mum van tijd in een diepe ellende wordt gestort?
Met de tweede grote bezuinigingsronde die deze maand door de Griekse regering is gepresenteerd, zal de kwaliteit van het leven voor de modale Griek op een beroerd niveau belanden. Wat zou men hier zeggen als je salaris met 10 tot 20 procent zou worden gekort, 150 000 ambtenaren binnen 2 jaar zouden worden ontslagen, alle denkbare belastingen fors zouden worden verhoogd, enzovoorts, enzovoorts? Met als directe consequentie een duik in de recessie en een werkloosheid oplopend tot 16 procent.
Het Europese ideaal stoelt op solidariteit en als dit principe de harten niet meer kan bereiken, als ressentiment en eigenbelang gaan domineren, zal het einde van de EU vroeg of laat in zicht komen. Of het een goede oplossing is om zoveel geld in de Griekse economie te pompen via leningen die misschien nooit zullen worden terugbetaald, weet ik niet. En ik hoor en zie dat zelfs deskundigen het niet helemaal precies weten.
De situatie is uiterst ingewikkeld en in bijna alle denkbare eventualiteiten zijn er verliezers. Maar zeker is dat de Grieken aan hun lot overlaten en feitelijk buiten de EU duwen, een gevaarlijk precedent voor de rest van onze gemeenschap zou betekenen.
Wie volgt na Griekenland? Solidariteit (met harde garanties) met de zwakke lidstaten zal hoe dan ook het beginsel moeten blijven waarop Europa drijft. Om dit aan de 71 procent Nederlanders uit te leggen die de geldkraan in de richting van Griekenland wil dichtdraaien, zal veel pedagogie vereisen.
Het populisme hoeft geen beletsel te zijn. Gisteren hoorde ik een Europese politicus zich voor die hulp uitspreken, daarbij een mooi populistisch argument gebruikend: dit kwakkelende Europa, deze hinkende gemeenschap, heeft ons desondanks bijna 70 jaar vrede geschonken.
Helemaal mee eens.
***
Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor de toelating tot overname.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *