ePrivacy and GPDR Cookie Consent by Cookie Consent 1001 KA – 't Scheldt

1001 KA

 

Op 14 april 2011 kwam de Gentse advocaat Walter van Steenbrugge tweemaal op televisie. Op zijn ernstige, zeurderige toon pleitte hij eerst een veroordeelde jongeman onschuldig. Justitie was zwaar in de fout gegaan. Kort daarop pleitte hij een niet-veroor-deelde oude man zwaar schuldig. Ook de beide verdachten zelf kwamen in beeld. De jongeman had drie jaar gevangenis achter de rug, en uit zijn boze blik kon men de verontwaardiging aflezen. Elk schuldbesef was hem vreemd, want hij wás onschuldig. De oude man zei spijt te hebben, maar uit zijn glimlach kon men aflezen dat hij er niet zo erg meer mee zat. Dus ook hij toonde weinig schuldbesef, ondanks zijn spijt.
Advocaat Van Steenbrugge was zeer scherp, de ene keer tegen het gerecht en aan de kant van de jonge veroordeelde, de andere keer zeer fel tegen de oude verdachte.
Een advocaat mag dat, draaien als de wind. Het is zijn job voor of tegen te zijn, zonder nuance.
Maar geldt dat ook voor radio, televisie of pers? Daar lijkt het wel op. Zij namen de boodschappen over en versterkten ze door eindeloze herhaling en commentaar. De jonge man was ongetwijfeld zo onschuldig als wat; een journalist had het bewezen en nie-mand kwam het tegendeel zeggen. De oude man werd – vooral op de VRT – gestoord genoemd. Alle sprekers kwamen superlatieven tekort voor hun verontwaardiging.
Nu is het niet mijn bedoeling partij te kiezen. Ze hadden beter allebei gezwegen. Goed, allebei hebben ze spreekrecht. Maar dan had de pers hun boodschap niet zo moeten versteken.
Ik denk eerlijk gezegd dat ze allebei schuldig zijn. Maar ze verdienen allebei een nieuwe kans.
De rol van de VRT daarentegen verdient geen enkel begrip. De obligate theoloog Jürgen Mettepenningen deed er nog een schep bovenop: hij werd naar eigen zeggen kotsmisselijk. En wat te zeggen van de socialistische volksvertegenwoordiger Renaat Landuyt: hij vond de oude man er veel te gezond uitzien: ‘hij had een kleurtje van de zon, niet van de gêne’.
O ja, misschien moet ik nog even zeggen wie op 14 april de goeie was en wie de slechte.
De slechte is uiteraard Roger Vangheluwe, ex-bisschop, die in zijn eigen woorden geweldloze sexspelletjes deed met twee neefjes. De juridische omschrijving is ‘sexueel misbruik van minderjarigen’ (hij wordt niet-veroordeeld door verjaring).
Vangheluwe gaf een interview van een uur aan VT4.
De goeie is Filip Meert, ex gevangene, die in zijn eigen woorden snel veel geld verdiende met groothandel in gsm’s. De omschrijving van de rechter was ‘mede-betrokkenheid in een frauduleuze btw-carrousel’. Meert schreef een boek over het proces en zijn gevangenschap.
De één viel voor het geld, de ander voor de jongetjes. De ene zwakheid is de andere niet. Vroeger was het progressief tegen fraude te zijn maar niet altijd tegen pedofilie, tegenwoordig is het andersom.
Nog een suggestie voor Renaat Landuyt: als Willy Claes weer eens op de VRT komt, misschien ook eens zeggen dat hij beter een kleurtje van de gêne zou hebben.
Misschien is dit te moeilijk?
***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *