ACV got talent

Meermaals ontvangt de redactie mails van vakbondsleden die worden uitgesloten omdat ze een ‘foute’ politieke keuze maken. Deze week nog van een ACV-lid dat op een VB-kieslijst was ‘betrapt’. De zich altijd sympathiek en efficiënt voordoende christelijke vakbond steekt in werkelijkheid anders in mekaar.

Meermaals ontvangt de redactie mails van vakbondsleden die worden uitgesloten omdat ze een ‘foute’ politieke keuze maken. Deze week nog van een ACV-lid dat op een VB-kieslijst was ‘betrapt’. De zich altijd sympathiek en efficiënt voordoende christelijke vakbond steekt in werkelijkheid anders in mekaar. Zo zou het ACV milder zijn dan de ‘rode broeders’ van het ABVV doch de machtige vakcentrales zijn best voldoende strak in de leer. Zeker binnen de LBC (Landelijke Bediendencentrale) krioelt het van de groengezinde kaderleden en militanten wier verbetenheid even fervent is als een volbloed communist. En dan zwijgen we nog over de Centrale Metaal.

De syndicale verbonden – die steeds meer worden gefusioneerd tot razende ergernis van het personeel – verzorgen de directe dienstverlening en verwijzen door naar de Centrales bij arbeidsconflicten. Ze betalen ook de uitkeringen aan hun leden voor wie ze een werkloosheidsdossier samenstellen. Ooit gingen de ‘vrijgestelden’ het dopgeld cash uitbetalen in de dorpse volkscafés indien er geen vakbondslokaal was. Bodes kwamen de lidgelden ontvangen aan huis en regelden administratieve rompslomp. Tijden waarin nog werd gepraat met elkaar.

Vandaag zijn de ACV- loketten nauwelijks open, kun je als aangeslotene enkel terecht bij een obscuur call center en zijn de bedienden of onwetend of quasi minderjarig of helemaal niet geëngageerd of alles zowat samen. Alles moet vooruit gaan, want tijd is geld, ook voor ‘den bond’.

Onder voorzitter Luc Cortebeeck werden echter jaren lang centen en energie verkwist door beroep te doen op externe computerspecialisten wier onbekwaamheid recht evenredig was met hun overbetaald zijn. Denk niet dat het Dagelijks Bestuur van het ACV hieraan iets heeft verholpen. Pas toen men een paar keer bijna de uitkeringen bijna op de rekening van de werkloze leden kreeg sloeg de paniek heftig toe. De nu gepensioneerde Luc Cortebeeck was ook degene die via zijn zitje in het ACW (Algemeen Christelijk Werknemersverbond) de vermoeide ogen toekneep voor de vermaledijde beleggingen van Dexia in rommelproducten. Risico’s nemen met andermans poen blijft zo makkelijk om doen. De onschuldige ARCO-coöperanten boeten daarom nog steeds. De arrogante roekeloosheid van de volgevreten vakbondsbonzen deed hen als ware kapitalistische capi verzanden in een moreel moeras. En het maar verbaal opnemen voor de gewone werknemer, en maar foeteren op de gevaren voor de democratie, en zelf maar besparen op het personeel waardoor de laatste restanten service werden weg geknabbeld.

En ja, de befaamde oorlogskas van het ACV die dient als drukkingsmiddel om het land de nodige weken plat te kunnen leggen bloedde; zij het niet leeg. Tot daar de sympathie en de efficiëntie van het ACV. Trouwens, de heer Cortebeeck kreeg in 2017 nog een jaar lang een plek onder de zon bij de International Labour Organisation (ILO) die ijvert ‘voor de bevordering van waardig werk voor iedereen in de wereld’. ‘Amai’, zou Annemie Struyf krijsen. Zijn illustere voorgangers Jef Houthuys en Willy Peirens hadden nog net iets meer voeling met de volksmens dan deze ‘consensusfiguur ‘ die achteraf bekeken toch minder consciëntieus bleek. Van de huidige voorzitter Marc Leemans valt weinig te horen zonder zijn megafoon.

Mort het volk ? Ja en neen. De structuren kraken niet, er sijpelt weinig naar buiten en de meeste media staan positief tegenover een politiek syndicalisme. De vertakkingen binnen de samenleving gedijen. Alle opleidingen die de LBC verschaft bulken van de propagandistische vooringenomenheid. Het ACV sponsort via Wereldsolidariteit alle mogelijke multiculturele bladen (zoals MO, het magazine voor ontwikkelingssamenwerking en andersglobalisme) en evenementen. Wie kritisch denkt over ‘de visie’ gaat eruit omdat zo iemand immers niet lijkt te beseffen wat binnen en wat buiten de geijkte contouren van de moderne democratiedefinitie valt. De vakbond heeft geen rechtspersoonlijkheid maar wel een uitgesproken persoonlijkheid die recht spreekt zonder tegenspraak. Anderen culpabiliseren en zelf vrij van schuld blijven is een oude traditie. De derde-eeuwse schrijver Cyprianus van Carthago waarschuwde terecht dat oude tradities op termijn oude vergissingen kunnen zijn.

Muiterij op het syndicale piratenschip ?

Binnen een breder verband worden de verscheidenen vakbonden geconfronteerd met veelzeggende incidenten. Telkens opnieuw hebben die te maken met een syndicale spreidstand boven nieuwe tegenstellingen tussen de leden wier belangen moeizaam verzoend geraken. Zo berichtte de lokale digitale Kneistikrant uit de regio Knokke-Heist even geleden dat een busje met arbeiders uit de haven van Zeebrugge een onprettig oponthoud opliep. Op weg naar het werk weigerde een allochtone arbeider in opleiding in te stappen. Zijn argument? Er waren ook nog vrouwelijke havenarbeiders aan boord van het busje. Zijn godsdienstige overtuiging verbood hem dergelijke vreselijke vleselijke omgang. Na veel gedoe en kabaal stapte hij in om zich dan later uitgebreid te gaan beklagen bij zijn vakbond. Maar ook de woedende collega’s hadden wel wat op de lever met ‘diene vent’.

Wat een dilemma voor de vakbond. Wie te helpen ? Mensen die al jaren hun kost verdienen en trouw hun lidgeld ophoesten of nieuwkomers met nieuwe ‘manieren’? We gaan er nog meer van horen. Van een heuse muiterij is absoluut nog geen sprake. De sporen worden wel zichtbaar. Toen de historische verwezenlijkingen niet meer volstonden voor de klassieke syndicaten gingen ze zich exclusief opstellen.

Zo ondervond de N-VA dat je in dit land niet zomaar een eigen vakbond kunt oprichten. Een commissie waarin politici en vakbonden zetelen zorgt daar netjes voor. Bovendien gingen de vakbonden aan de haal met het maatschappelijk discours van de dag en kaapten meteen ook het recht op wederwoord. Geen genade met ongelovigen. Wel gulle steun voor andersgelovigen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wachtwoord vergeten?
Wachtwoord kwijt? Voer je gebruikersnaam of e-mailadres in. Je ontvangt dan een link om een nieuw wachtwoord aan te maken via de e-mail.
We delen geen persoonlijke gegevens met derden.