Activiteitenkalender 2030: koffietafel voor België (net geen 200 geworden) – 't Scheldt

Activiteitenkalender 2030: koffietafel voor België (net geen 200 geworden)

Terugblikkende op het glorieuze jaar 2019 zullen de editorialisten van 2030 mijmeren over het begin van het einde. Franstalig liberaal Didier Reynders informeerde toen als informateur in de eerste plaats naar beroepsmogelijkheden voor zijn eigen onmisbare persoon. Hij won dat jaar dan ook de prestigieuze RVA-prijs voor minst werkloze werkzoekende van het land…

Terugblikkende op het glorieuze jaar 2019 zullen de editorialisten van 2030 mijmeren over het begin van het einde. Franstalig liberaal Didier Reynders informeerde toen als informateur in de eerste plaats naar beroepsmogelijkheden voor zijn eigen onmisbare persoon. Hij won dat jaar dan ook de prestigieuze RVA-prijs voor minst werkloze werkzoekende van het land. In de wervende VDAB-brochures werd hij aangeprezen als een voorbeeld van creatief sollicitant.

Het jaar 2019 verhelderde in digitale topkwaliteit hoe PS-capo di capi Elio Di Rupo het landsgedeelte Vlaanderen behandelde als een soort Groenland: een onbelangrijk aanhangsel doch moeilijk te lossen door zijn onontbeerlijke transfertoetje. In 2019 nam de partij Groen definitief het ideeëngoed over van de Libische Kolonel Kadhafi wiens groene boekje altijd al had verduidelijkt hoe het Westen gekoloniseerd zou worden door de barende import-moeders en hun acolieten. De nooit iets serieus vermoedende linkse blinden die de islam knuffelden en de kind-onterende hoofddoek op school verdedigden waren altijd al de perfide doodgravers van het beschavingsmodel hunner ouders. De christendemocraten smulden op hun beurt van de verboden appel der begeerte. In hun hijgerige muskus uitwasemende drift naar machtsdeelname hingen ze het vijgenblad der politieke schaamte aan de laatste wilg op het ‘personalistische’ kerkhof. De Vlaams-nationalisten schaamden zich dan weer zodanig voor hun politieke halfbroer wiens Belang was toegenomen tot op de rand van de salonfähigkeit dat ze liever met de electoraal rotte appels van oranje-blauw gingen jongleren.

De fiscale put van België was inmiddels al lang gedolven, de criminelen bleken telkens onschuldiger dan de slachtoffers, de autochtone moeders werden na het bevallen bevangen door een depressieve dip, de bommen op Kleine Brogel waren verroest, het verkeer stond stil. In de Brusselse banlieues werden brandweerlieden door een politie-escorte vergezeld bij hun beleefde bede om eens zonder geweld een brand te mogen blussen. Het vuur van het gesubsidieerde antiracisme viel dan weer totaal niet meer te doven. In de toen nog licht Vlaamse stad Antwerpen werden salafistische pamfletten met boerka-dresscode opgedrongen aan uitheemse dames die zich hier op hun gemak kwamen voelen in Westerse uitdossing. In de overige provincies dijde de overlast-olievlek uit. Bij de Openbare Omroep zocht men tevergeefs naar 1000 mensen die het echte leven beter kenden dan de journalisten. Politici weigerden met elkaar in één ruimte te zitten. De koning stuurde zijn kroost naar dure scholen om er een stiel buiten het paleis te leren. De aderen van het oude bestel slibden verder vervaarlijk toe. In 2030 wordt de uitvaart van het terminale België onvermijdelijk. Aan de koffietafel komen Bart De Wever en Elio Di Rupo voor het eerst in jaren elkaar nog eens tegen. De ambras over de rekening van de begrafenisondernemer loopt zo hoog op dat zelfs een Leffe van het menslievende bedrijf InBev niet echt aanslaat. Een smeuïge croque-monsieur is meer dan enkel wat hesp en kaas.

Mo Vanelders

***

Warme oproep om ‘tScheldt te steunen als poortwachter van een Vlaanderen dat even snel smelt als het ijs op Groenland. Waar zijn de activisten die Vlaanderen willen redden? Waarom spijbelt er niemand voor Vlaanderen? Steun ‘tScheldt! Klik hier!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *